Idylle

Op het bureaublad van mijn computer prijkt een idyllisch plaatje. Het is een adembenemend mooi uitzicht over een spiegelglad meer. Drie kleurrijke roeibootjes dobberen op hun eigen spiegelbeeld. Op de achtergrond rijzen indrukwekkende, groen begroeide bergen tot aan de hemel. Enkele van de toppen zijn besneeuwd.

 

De lucht is helblauw met enkele vage wolkenflarden. Rechts staat een houten huis, al is het eerder een huisje. Het kost mij weinig moeite mij te verplaatsen in het geluk van de bewoners die dit dagelijkse uitzicht 'bezitten'. Vanuit hun positie kunnen zij de rivier die verderop door de bergen kronkelt, waarschijnlijk helemaal afkijken. Van de positie vanwaar de foto is genomen, zie ik alleen de aanzet tot die rivier.

 

Mijn vorige bureaublad toonde ook al een dergelijk idyllisch landschap. Als ik mij aan het werk zet, om een zoveelste artikel te schrijven voor de broodnodige pecunia, droom ik eerst even weg bij het uitzicht. Dan stel ik me voor dat ik daar woon en dat ik iedere ochtend een duik neem in het ongetwijfeld steenkoude water. Een stevige borstcrawl naar de overkant en weer terug. Wakker en tot in iedere vezel verfrist, zet ik mij vervolgens aan het maken van het ontbijt, pancakes met maple syrrup. Dan met een heerlijk geurende espresso ga ik zitten aan mijn schrijftafel die in werkelijkheid uitkijkt over deze hemelse, door de goden geboetseerde Eden. Ik verzink wat in gepeins en laat mijn inspiratie van over het spiegelmeer tot mij komen. De woorden die zich als vanzelf laten schrijven, creëren tezamen een weergaloze roman. Het leven is mooi, en iedere dag is zonder uitzondering een intense ontdekking van schoonheid.

 

Maar onvermijdelijk breekt iedere dag het moment aan dat ik dit droombeeld moet begraven onder Word, Excel, FireFox, Outlook en de Windows Verkenner. En iedere dag weer krabt de hardnekkige gedachte aan mijn gemoed: ‘Binnenkort moet ik mijn prioriteiten grondig herzien.’

Write a comment

Comments: 0