Escapisme

Zo rond iedere deadline van het tijdschrift waarvoor ik de eindredactie verzorg, overkomt het me wel een keer: een droommoment. Terwijl ik aan het ploeteren ben om van het tekstuele gestoethaspel van goedbedoelende auteurs nog iets leesbaars en begrijpelijks te maken, vindt er in mijn hoofd een transitie plaats. Onvoorzien, onbedoeld en onvrijwillig, maar het gebeurt. Het is dan alsof ik een andere dimensie betreed, waar alles er wezenlijk anders uitziet en waar de dingen er minstens zo wezenlijk anders aan toe gaan.

 

Gisteren overkwam het me weer. Zeker vijf minuten staarde ik naar het beeldscherm zonder de letters die daar geduldig op herschikking wachtten te ontwaren. Ik vermoed dat mijn tripje naar elders samenhangt met de overdosis Robert A. Heinlein die ik mijzelf de afgelopen maand heb toegediend. Drie romans en ’s mans biografie verorberde ik. Hij beschrijft in zijn vroege werk een utopische maatschappij, waar ziekte, gebrek, oorlog en honger niet meer bestaan.

 

Hoe het ook zij, in het niet-hier waar ik die vijf minuten mocht vertoeven waren alle teksten die ik onder ogen kreeg puntgaaf en van een schoonheid om de vingers bij af te likken. De ene taalvondst na de andere kreeg ik voorgeschoteld en ieder artikel bracht een schat aan informatie die nog nergens anders ter berde was gebracht. Opbouw, compositie, stijl, grammatica en gevatheid, alle componenten van hoogkwalitatieve teksten waren in overdaad aanwezig. Ik waande mij in een utopische wereld… tot de letters vanaf mijn beeldscherm brandend op mijn netvlies weer tot mijn bewustzijn doordrongen. Met frisse tegenzin hervatte ik mijn redactiewerkzaamheden.

 

Vandaag begrijp ik deze merkwaardige ontsnapping in de geest beter. In de utopische maatschappij van Heinlein ziet alles er weliswaar harmonisch en idyllisch uit, maar de personages uit zijn romans zijn niet per se gelukkig. Vanuit mijn ergernis om de slechte artikelen die ik moest fatsoeneren, verbeeldde ik mij een wereld waarin er alleen maar goede teksten bestaan. Maar ja, in zo’n wereld heb ik als tekstprofessional helemaal niets meer te zoeken. Mijn expertise en diensten zouden door helemaal niemand meer worden ingehuurd. In die utopische wereld zou ik zeker niet gelukkig worden. Achteraf ben ik maar blij dat ik kon terugvluchten naar de werkelijke wereld, waar ik nog niet geheel onmisbaar ben.

 

En nu, met frisse zin, voort met de eindredactie.

 

Ed Lute

Write a comment

Comments: 0