Het komt allemaal goed

Het komt allemaal goed met de wereld. Hoe ik dat weet?

 

Gisteren tegen het einde van de dag wandelde ik van kantoor naar huis, mijn dagelijkse beweging. Ik had er stevig de pas in en uit mijn oordoppen schalde de emotionele en opzwepende muziek van Pain of Salvation. Het was een goede dag geweest, al liep alles volledig anders dan ik had kunnen voorzien. Terwijl ik al wandelmeters vretend de dag mentaal herbeleefde, vond ik op mijn weg een klein meisje. Ik had haar en haar vader volledig over het hoofd gezien.

 

Het meisje liep resoluut op mij af en hield enkele zojuist geplukte paardenbloemen omhoog. Twee grote, nog net geen reebruine, ogen keken mij vragend aan. De vader, van Turkse of Marokkaanse afkomst, liet het gaan. Mijn eerste impuls was doorlopen. Op straat worden aangehouden of aangesproken ervaar ik als een inbreuk op mijn privacy. Het duurde enkele seconden voordat ik vanuit mijn innerlijke overpeinzingen was neergedaald naar het hier en nu, en begreep dat hier geen sprake kon zijn van welke schending dan ook. Integendeel.

 

Door de slotakkoorden van de muziek heen, hoorde ik mijzelf aan het meisje, dat mij stoïcijns was blijven aankijken, vragen: ‘Zijn die voor mij? Wat lief! Dank je wel.’ De bloemen wisselden van hand en vanuit mijn ooghoeken zag ik dat de vader twee duimen opstak en breed glimlachte. Het meisje vervolgde haar weg, ongetwijfeld op zoek naar nieuwe bloemen om weg te schenken aan de eerstvolgende voorbijganger.

 

Ook ik liep verder met de bloemetjes in mijn hand. En ineens wist ik het zeker: het komt allemaal goed met de wereld.

 

Ed Lute

Write a comment

Comments: 0